Wel, laat ik eerlijk zijn, het burgemeesterschap stond niet altijd hoog ingeschreven op de lijst van mijn politieke ambities. Het was wel zo dat er sinds meerdere jaren een afspraak was dat ik Daniel Denys zou opvolgen, maar ik heb lange tijd niet aangedrongen op het uitvoeren van dit akkoord. Ik aarzelde enigszins om dit mandaat op te nemen. Paste dit wel bij mijn temperament? Kende ik de stad wel voldoende? Zou ik me gelukkig weten binnen dit mandaat? Uiteindelijk heb ik na een intense voorbereiding met tal van gesprekken met referentiefiguren uit onze stad dan toch de stap gezet. En ik ben blij dat ik hiervoor gekozen heb.
Ik heb het burgemeesterschap zeer snel ervaren als een boeiende opdracht:
- dicht bij de mensen,
- in een stad met nog een grote aanspreekbaarheid en herkenbaarheid,
- in een stad met een voldoende schaalgrootte om een sterke ambitie te hebben midden het concert van de centrumsteden,
- een stad ook met een sterk commercieel, bedrijfs- en verenigingsleven en met honderden, zo niet duizenden geëngageerde mensen,
- een stad met een sterk groeipotentieel,
- een stad waar al veel is gebeurd, maar ook nog veel te doen is...
Met grote werkkracht en gedrevenheid, een grote overtuigingskracht en niet het minst een lange ervaring en een sterk netwerk probeer ik onze stad een groter elan te geven.
Ik heb de voorbije jaren de stad vrij goed leren kennen. Ik heb haar ontdekt in haar beperktheden, maar vooral in haar grote mogelijkheden. Ik heb veel mensen leren kennen in de handelszaken, in het bedrijfsleven, in het onderwijs en in de verzorgingsinstellingen, in de verenigingen en in de wijken. Ik heb hierbij zeker heel veel kritische vragen en opmerkingen gekregen, maar ook veel – en hun aantal neemt snel toe - bondgenoten gevonden.